dinsdag, 10 augustus 2010 10:09
Geschreven door Marketing en Communicatie
Erop-af!
Aan het welzijnswerk hangt de onverbiddelijke geur van overbodigheid. Het is in de ogen van velen een praatjesmakende en nietsveelzeggende sector. Om die reden bungelen welzijnswerkers onder aan de professionele statusladder en moeten zij elk begrotingsjaar voor hun baan vrezen. Op zoek naar een verklaring voert
Jos van der Lans de lezer in
Erop-af! langs de spijkerbroekenevolutie van de jaren zeventig naar de actuele wereld van grote instellingen, die zich steeds verder hebben afgezonderd van de leefwereld van burgers. Maar het tij keert. Op steeds meer plekken onttrekken professionals zich aan de bureaucratie en gaan erop-af. Dit nieuwe type sociaal werkers gelooft niet langer in het oplossende vermogen van instituties, maar in de eerste plaats in de kracht van mensen zelf. Zij verstaan de kunst van het verbinden. Zij brengen sociale netwerken tot leven, zij koppelen mensen aan elkaar, zij verbinden dromen met mogelijkheden, mensen met kansen. Zij tekenen, aan de vooravond van een ingrijpende bezuinigingsronde, voor een nieuwe start van het sociaal werk.
Op een zeer prettig geschreven toon krijg je een verhelderende blik voorgeschoteld op de veranderingen door de jaren binnen het welzijnswerk.
maandag, 14 juni 2010 10:30
Geschreven door Francis Bock
De ideale bewonerscommissie
Wat is dat eigenlijk, een ideale bewonerscommissie? Is dat een bewonerscommissie die de belangen behartigd van de hele buurt? Is dat een bewonerscommissie die bestaat uit een vertegenwoordiging van de buurtsamenstelling, wat dat ook mogen betekenen? Is dat een bewonerscommissie die jaarlijks meerdere activiteiten organiseert voor de buurt?
De waarheid ligt altijd in het midden, zo ook in de ideale samenstelling van een bewonerscommissie. Dé ideale bewonerscommissie bestaat niet. Een bewonerscommissie is bij voorkeur samengesteld met mensen van verschillende afkomsten, leefstijlen en/of teamrollen. Is de samenstelling van een commissie het enige waar naar gekeken wordt? Vaak wel is mijn ervaring. We komen veel bewonerscommissies tegen tijdens onze werkzaamheden met WijkAdvies en het project EigenWijze buurten. Vaak zie je dat een bewonerscommissie bestaat uit de blanke, oudere bewoners die al tientallen jaren actief zijn in en voor de buurt. Chapeau voor de inzet van deze mensen! Het werven van nieuwe bewoners, van welke afkomst of leefstijl dan ook, verloopt echter moeizaam. De vraag die ik me altijd stel, is of deze groep er wel bij is gebaat dat er nieuwe aanwas komt. Met nieuwe aanwas komen er namelijk ook nieuwe ideeën en nieuwe meningen en dat wordt niet altijd op prijs gesteld. Je mag wel komen en aanwezig zijn, maar het liefst meegaan met de mening van de al bestaande groep.
Lees verder >
maandag, 17 mei 2010 08:02
Geschreven door Francis Bock
"Ik dacht dat je boos op me was"
Elke keer weer ben ik verbaasd als we tijdens de huis-aan-huisgesprekken bewoners spreken die veel te klagen hebben over de andere bewoners, maar zelf niet op het idee zijn gekomen om zelf in actie te komen om hier verandering in aan te brengen. Het meest verbaasd was ik toen we tijdens de uitvoering van een van onze diensten de Quickscan, in Haarlem een bewoner spraken die bang was dat de bovenburen last hadden van haar hond. De hond blafte veel en luidruchtig. De hond was dan ook in haar beleving de reden dat ze geen contact meer met elkaar hadden, terwijl ze eerder elkaar groetten en indien nodig, konden rekenen op elkaars hulp. De bewoner in kwestie vroeg aan mij of ik aan de bovenbuur wilden vragen of de bovenburen last hadden van de hond. Op mijn wedervraag of ze zelf weleens deze vraag had gesteld, antwoordde deze bewoner koel "Nee", het was niet eens in haar opgekomen.
Lees verder >
maandag, 17 mei 2010 07:46
Geschreven door Francis Bock
Gewoon doen
Vanwege de geringe respons van buurtbewoners op folders, brieven, posters en oproepen in de lokale bladen, wordt WijkAdvies regelmatig door woningcorporaties of gemeenten gevraagd mee te denken over nieuwe wegen en methodieken om erachter te komen wat er speelt bij bewoners/huurders. "Op een brief reageert misschien één bewoner. Daarnaast zien we steeds dezelfde hardwerkende, vaak oudere blanke bewoners terug", aldus de corporaties. Op het moment dat ik dan vraag welke werkwijze zij het liefst hanteren om met (nieuwe) bewoners in contact te komen, geeft men aan toch vaak terug te vallen op de reeds bekende wegen, zoals de juist genoemde middelen: internet, email en dergelijke. Op het voorstel om huis-aan-huis aan te bellen en met elke bewoner circa 10 minuten in real life te spreken, volgt vaak een stilte. "Laten de bewoners ons binnen dan?"
Lees verder >
